آریا خبر : مثلث تصمیم‌سازی در دولت دونالد ترامپ، متشکل از رئیس‌جمهور، مارکو روبیو وزیر خارجه و پیت هگست وزیر جنگ، به یکی از کانون‌های اصلی تنش در سیاست خارجی آمریکا تبدیل شده است. آنچه در ابتدا اختلاف‌نظر درباره چگونگی مواجهه با ایران به نظر می‌رسید، اکنون در پی شکست انتخاباتی جمهوری‌خواهان، به مسئله‌ای گسترده‌تر درباره مسئولیت جنگ، اعتبار مشاوران امنیت ملی و احتمال تغییرات در کابینه تبدیل شده است.
به گزارش آریا خبر بررسی گزارش‌های رسانه‌های آمریکایی و بین‌المللی نشان می‌دهد که سه محور به‌هم‌پیوسته، این اختلافات را شکل داده‌اند: تفاوت رویکرد درباره تشدید جنگ با ایران، نگرانی درباره توان تسلیحاتی آمریکا و رقابت بر سر مدیریت پیامدهای سیاسی و نظامی این درگیری.
اختلاف مارکو روبیو و پیت هگست بر سر جنگ ایران؛ دیپلماسی در برابر گزینه نظامی
نخستین نشانه‌های اختلاف در مثلث قدرت واشنگتن، به روزهای ابتدایی جنگ ایران بازمی‌گردد. پنجم مارس ۲۰۲۶، روزنامه ایندیپندنت به نقل از گزارش Middle East Eye از مشاجره شدید مارکو روبیو و پیت هگست بر سر احتمال اعزام نیروهای زمینی آمریکا به ایران خبر داد. بر اساس این گزارش، هگست از حفظ گزینه عملیات زمینی حمایت می‌کرد، در حالی که روبیو نسبت به گرفتار شدن آمریکا در یک جنگ طولانی‌مدت و افزایش تلفات نظامیان آمریکایی هشدار داشت. نگرانی روبیو، علاوه بر پیامدهای نظامی، به واکنش افکار عمومی آمریکا نیز مربوط می‌شد؛ جامعه‌ای که تجربه جنگ‌های عراق و افغانستان همچنان بر نگاه آن به مداخلات نظامی سایه انداخته است. این گزارش همچنین از نارضایتی روبیو نسبت به برخی اظهارات علنی هگست درباره عملیات نظامی حکایت داشت. با این حال، باید توجه داشت که پنتاگون روایت درگیری لفظی را رد کرد و سخنگوی ارشد این وزارتخانه آن را «اخبار جعلی صددرصدی» خواند. اهمیت این اختلاف در تفاوت جایگاه دو مقام نهفته است؛ روبیو مسئول مدیریت روابط خارجی، ائتلاف‌ها و مسیرهای دیپلماتیک است؛ هگست نیز مسئولیت اجرای سیاست نظامی و ارائه گزینه‌های عملیاتی به رئیس‌جمهور را بر عهده دارد. در چنین ساختاری، اختلاف بر سر ایران صرفاً یک منازعه شخصی نیست؛ بلکه می‌تواند بازتاب تفاوت در ارزیابی هزینه، فایده و نقطه پایان جنگ باشد.
بحران ذخایر موشکی آمریکا و اختلاف ترامپ و هگست؛ هزینه جنگ ایران به کاخ سفید رسید
دومین محور تنش، به توان تسلیحاتی آمریکا و هزینه‌های ادامه جنگ مربوط می‌شود؛ موضوعی که مستقیماً رابطه ترامپ و وزیر جنگش را تحت تأثیر قرار داده است. روزنامه واشنگتن‌پست در ششم اوت ۲۰۲۶ گزارش داد که ترامپ در نشستی در کمپ دیوید، از پیت هگست درباره کاهش ذخایر مهمات و موشک‌های آمریکا توضیح خواسته است. مطابق این گزارش، نگرانی اصلی رئیس‌جمهور به کاهش ذخایر موشک‌های دوربرد و رهگیرهای سامانه‌های پدافندی مربوط می‌شد؛ تسلیحاتی که برای ادامه عملیات نظامی و مقابله با حملات موشکی اهمیت حیاتی دارند. واشنگتن‌پست مدعی شد هگست در این گفت‌وگو بخشی از مسئولیت وضعیت ذخایر را متوجه استیون فاینبرگ، معاون خود، کرده است. اما کارولین لیویت، سخنگوی کاخ سفید، این روایت را به‌شدت رد کرد و گفت چنین اتفاقی اساساً رخ نداده است. پنتاگون نیز گزارش مربوط به گمراه کردن رئیس‌جمهور یا اختلاف داخلی بر سر ذخایر تسلیحاتی را تکذیب کرد. با این حال، مسئله هزینه جنگ فراتر از اختلاف بر سر یک جلسه است. واشنگتن‌پست در گزارش پنجم نوامبر خود به نقل از برآورد فرماندهی مرکزی آمریکا نوشت هزینه جنگ تا اواسط اکتبر از ۴۷ میلیارد دلار عبور کرده و حدود ۳۰ میلیارد دلار آن به مهمات مربوط بوده است. این ارقام نشان می‌دهد جنگ ایران برای دولت ترامپ به یک مسئله هم‌زمان نظامی، اقتصادی و بودجه‌ای تبدیل شده است. درخواست افزایش بودجه دفاعی، نگرانی درباره موجودی تسلیحات و دشواری تأمین هزینه عملیات، اکنون در کنار اهداف اعلام‌شده جنگ قرار گرفته‌اند. به همین دلیل، پرسش اصلی در واشنگتن دیگر فقط این نیست که آمریکا چه اهدافی را در ایران دنبال می‌کند؛ بلکه این است که آیا توان و منابع لازم برای تحقق آن اهداف را نیز در اختیار دارد؟
شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶؛ آینده هگست و معادله قدرت ترامپ و روبیو
سومین و مهم‌ترین محور، پیامدهای سیاسی جنگ ایران برای دولت ترامپ است. انتخابات میان‌دوره‌ای سوم نوامبر ۲۰۲۶ با پیروزی دموکرات‌ها و از دست رفتن اکثریت جمهوری‌خواهان در هر دو مجلس کنگره همراه شد؛ نتیجه‌ای که فشار بر کاخ سفید برای پاسخ‌گویی درباره جنگ را افزایش داده است. خبرگزاری رویترز در چهارم نوامبر گزارش داد ترامپ در واکنش به احتمال برکناری هگست، از عملکرد او دفاع کرده و گفته است: «فکر می‌کنم او کار بسیار خوبی انجام می‌دهد.» با این حال، همین گزارش به نقل از یکی از مشاوران ترامپ نوشت که هگست ممکن است در معرض برکناری قرار گیرد؛ زیرا در فضای پس از شکست انتخاباتی، باید مشخص شود چه کسی مسئول پیامدهای جنگ خواهد بود. جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، نیز در اظهارنظری قابل توجه، جنگ ایران را دلیل شکست جمهوری‌خواهان دانست. از سوی دیگر، توماس مَسی، نماینده جمهوری‌خواه، در پی پیشبرد طرح استیضاح هگست است؛ طرحی که به ادعای او، به دلیل آغاز عملیات نظامی بدون مجوز کنگره مطرح شده است. واشنگتن‌پست نیز در پنجم نوامبر گزارش داد که دموکرات‌ها قصد دارند تحقیقات گسترده‌ای درباره عملکرد پنتاگون، هزینه جنگ، تصمیم‌های عملیاتی و تغییرات در فرماندهی نظامی انجام دهند. در همین گزارش، نام ژنرال دن کین، رئیس ستاد مشترک ارتش، و دریاسالار برد کوپر، فرمانده سنتکام، نیز در میان مقاماتی قرار گرفته که ممکن است با پیامدهای ارزیابی‌های نظامی خود روبه‌رو شوند. در این میان، موقعیت روبیو نیز اهمیت ویژه‌ای دارد. او در ساختار سیاست خارجی دولت ترامپ نقش محوری دارد و برخلاف هگست، مستقیماً در رأس فرماندهی جنگ قرار ندارد. با این حال، هیچ مدرک مستقلی وجود ندارد که نشان دهد روبیو در حال سازمان‌دهی جبهه‌ای برای برکناری هگست است یا رقابت او با وزیر جنگ به یک رویارویی رسمی تبدیل شده است. شبکه ای‌بی‌سی نیوز نیز پنجم نوامبر گزارش داد ترامپ بار دیگر تأکید کرده که قصد دارد هگست را در سمت خود نگه دارد؛ هرچند پذیرفته است که تماس‌هایی درباره نارضایتی از وزیر جنگ دریافت کرده است. در نهایت، مثلث ترامپ، روبیو و هگست اکنون روبه‌روی هم ایستاده‌اند؛ جنگ ایران چگونه باید پایان یابد؟ هزینه‌های نظامی و سیاسی آن بر عهده چه کسی خواهد بود؟ و آیا ساختار فعلی تصمیم‌گیری در کاخ سفید پس از تغییر موازنه قدرت در کنگره دوام می‌آورد؟ پاسخ این پرسش‌ها می‌تواند نه‌تنها آینده پیت هگست، بلکه مسیر سیاست خارجی آمریکا، روابط واشنگتن و تهران و حتی آرایش قدرت در حزب جمهوری‌خواه را تحت تأثیر قرار دهد. فعلاً ترامپ از وزیر جنگ خود حمایت می‌کند؛ اما حمایت رئیس‌جمهور، لزوماً به معنای پایان اختلافات در مثلث تصمیم‌سازی واشنگتن نیست.
نظر شما