رضا امینی : کمپ دیوید نه به عنوان یک اقامتگاه ییلاقی، بلکه به مثابه یکی از راهبردی‌ترین اتاق‌های فکر سیاست خارجی ایالات متحده شناخته می‌شود. اهمیت این مکان در انزوای جغرافیایی آن نهفته است که به رهبران اجازه می‌دهد با حذف پروتکل‌های دیپلماتیک مرسوم و فشارهای افکار عمومی، بر چانه‌زنی‌های سرنوشت‌ساز تمرکز کنند. این مدل دیپلماسی که با پیمان ۱۹۷۸ میان مصر و اسرائیل به اوج رسید، الگویی برای مدیریت بحران‌های خاورمیانه ایجاد کرد که همواره با نگاهی توام با تردید در تهران رصد شده است.
به گزارش آریا خبر برای ناظران سیاسی و تحلیلگران امنیتی در ایران، کمپ دیوید نمادی از نظم منطقه‌ای است که بدون حضور تهران و با هدف مدیریت توازن قوا به نفع غرب طراحی شده است. از دیدگاه ایران، توافق ۱۹۷۸ نقطه آغاز خروج مصر از جبهه تقابل با اسرائیل بود که زمینه را برای ائتلاف‌های منطقه‌ای فراهم کرد. هرگاه رؤسای جمهور آمریکا متحدان خود را به این محل فراخوانده‌اند، این اقدامات در تهران نه به عنوان تلاش برای صلح، بلکه به عنوان بخشی از استراتژی مهار نفوذ منطقه‌ای ایران تفسیر شده است. این نگاه راهبردی ریشه در این باور دارد که کمپ دیوید محلی برای تدوین سیاست‌هایی است که نظم امنیتی غرب‌محور را در خاورمیانه نهادینه می‌کند. در ادبیات سیاسی ایران، این اقامتگاه به عنوان نماد دیپلماسی محفلی شناخته می‌شود؛ جایی که ائتلاف‌های امنیتی علیه ایران شکل می‌گیرند و خروجی آن، تلاش برای ایجاد بلوک‌های ضدایرانی است. بنابراین، کمپ دیوید برای تهران نه یک محل برای مذاکره، بلکه یک دماسنج برای سنجش عمق ائتلاف‌های امنیتی غرب در منطقه و شاخصی برای تغییرات احتمالی در نقشه سیاسی خاورمیانه به شمار می‌رود.
