آیدا پناهنده و ارسلان امیری پیش از این نشان داده‌اند که به روایت به عنوان مسیری برای رساندن سریع مخاطب به پاسخ نگاه نمی‌کنند. آنها مخاطب را درگیر می‌کنند، اطلاعات را مرحله‌به‌مرحله می‌دهند و اجازه می‌دهند قصه تا پایان، امکان غافلگیری خود را حفظ کند. همین ویژگی باعث شده مخاطب با کنجکاوی مسیر آثارشان را دنبال کند و نسبت به پایان‌بندی آنها حساس باشد.
